Όταν το YouTube νομίζει ότι η βάπτιση είναι βασανιστήριο

Υπάρχει ένα νέο είδος λογοκρισίας στο ίντερνετ. Δεν έρχεται από παπάδες, κράτη ή συντηρητικές επιτροπές. Έρχεται από ένα ρομπότ. Ένα ρομπότ που βλέπει ένα μωρό να κλαίει στη βάπτιση και αποφασίζει ότι κάτι πολύ κακό συμβαίνει εδώ.

Καλώς ήρθατε στο 2026, όπου ο αλγόριθμος του YouTube έχει άποψη για τη θρησκεία, την παράδοση, τη φωτογραφία και —κυρίως— για το πότε ένα παιδί «υποφέρει».

Το πρόβλημα, με απλά λόγια

Το τελευταίο διάστημα, φωτογραφίες και βίντεο από βαπτίσεις (ναι, βαπτίσεις — όχι underground torture rooms) χαρακτηρίζονται από το YouTube ως ακατάλληλο περιεχόμενο για παιδιά.

Το αποτέλεσμα;

• Βίντεο κατεβαίνουν.

• Κανάλια δέχονται strikes.

• Περιεχόμενο που μέχρι χθες ήταν απολύτως αποδεκτό, σήμερα εξαφανίζεται.

Ο λόγος;

Ο αλγόριθμος «βλέπει»:

• παιδί

• κλάμα

• έντονη έκφραση

και συμπεραίνει:

«Α, εδώ βασανίζουν κάποιον».

Όχι.

Εδώ βαπτίζουν.

Ο αλγόριθμος δεν καταλαβαίνει τελετές. Καταλαβαίνει pixels.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι το YouTube θέλει να προστατεύσει τα παιδιά. Αυτό —θεωρητικά— είναι θεμιτό.

Το πρόβλημα είναι ότι:

• ο αλγόριθμος δεν καταλαβαίνει πολιτισμικό πλαίσιο

• δεν αναγνωρίζει θρησκευτικές τελετές

• δεν διαχωρίζει συναίσθημα από κακοποίηση

Για εκείνον:

• ένα παιδί που κλαίει στο TikTok,

• ένα παιδί που κλαίει σε διαφήμιση,

• ένα παιδί που κλαίει στη βάπτιση

είναι το ίδιο πράγμα.

Μόνο που δεν είναι.

Παλιά δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα

Και εδώ είναι το ωραίο.

Μέχρι πρόσφατα:

• βίντεο από βαπτίσεις υπήρχαν κανονικά

• επαγγελματίες φωτογράφοι και βιντεογράφοι έδειχναν δείγματα δουλειάς

• κανείς δεν μιλούσε για «κακοποίηση»

Τι άλλαξε;

Όχι οι βαπτίσεις. Όχι τα παιδιά. Όχι οι τελετές.

Άλλαξε ο αλγόριθμος.

Και όπως κάθε αλγόριθμος, έγινε πιο αυστηρός, πιο τυφλός και πιο απόλυτος.

Δηλαδή τι; Στο ίντερνετ επιτρέπονται μόνο χαμογελαστά πρόσωπα;

Εδώ αρχίζει το πραγματικά παράλογο κομμάτι.

Σύμφωνα με αυτή τη λογική:

• ένα παιδί που γελάει = οκ

• ένα παιδί που κλαίει = επικίνδυνο περιεχόμενο

Άρα τι;

Να ανεβάζουμε μόνο χαρούμενες στιγμές; Να εξαφανίσουμε κάθε πραγματικό συναίσθημα;

Η φωτογραφία και το βίντεο όμως —ειδικά το ντοκιμαντερίστικο— δεν είναι διαφήμιση για οδοντόκρεμα.

Η ζωή έχει:

• κλάμα

• ένταση

• φόβο

• έκπληξη

• αποφόρτιση

Αν αφαιρέσεις αυτά, δεν προστατεύεις τα παιδιά. Προστατεύεις την ψευδαίσθηση.

Και ο επαγγελματίας τι κάνει;

Εδώ μπαίνει το πραγματικό πρόβλημα για εμάς.

Ένας επαγγελματίας φωτογράφος ή βιντεογράφος:

• Πώς θα δείξει τη δουλειά του;

• Πώς θα παρουσιάσει βάπτιση αν δεν μπορεί να δείξει το συναίσθημα;

• Πώς θα εξηγήσει ότι αυτό που καταγράφει είναι τελετή, όχι βία;

Ακόμα κι όταν:

• δηλώσεις ότι το περιεχόμενο δεν είναι κακοποίηση

• κάνεις ένσταση

• εξηγήσεις αναλυτικά

η απάντηση έρχεται από… ένα άλλο ρομπότ.

Ξερή. Τυπική. Αμετάκλητη.

«Μετά από έλεγχο, το περιεχόμενο παραμένει μη αποδεκτό.»

Τέλος συζήτησης.

Δεν φταίνε τα παιδιά. Δεν φταίνε οι γονείς. Δεν φταίνε οι τελετές.

Φταίει η ιδέα ότι:

• όλα πρέπει να είναι εύπεπτα

• όλα πρέπει να είναι ουδέτερα

• όλα πρέπει να χωράνε σε έναν κανόνα

Αλλά ο κόσμος —και η φωτογραφία— δεν δουλεύουν έτσι.

Η βάπτιση είναι:

• θρησκευτική τελετή

• πολιτισμικό γεγονός

• έντονη εμπειρία για ένα μωρό

Και ναι: μερικές φορές τα παιδιά κλαίνε.

Αυτό δεν είναι σκάνδαλο. Είναι πραγματικότητα.

Το πρόβλημα δεν είναι το YouTube. Είναι η μονοκρατορία του.

Αν όλη η οπτική μας κουλτούρα εξαρτάται από:

• έναν αλγόριθμο

• μια πλατφόρμα

• έναν αυτόματο κανόνα

τότε αργά ή γρήγορα:

• η πολυπλοκότητα χάνεται

• το συναίσθημα λογοκρίνεται

• η δουλειά μας περιορίζεται

Και κάπου εκεί, η ντοκιμαντερίστικη φωτογραφία και το φωτο-ρεπορτάζ γίνονται… πρόβλημα.

Όχι επειδή είναι λάθος. Αλλά επειδή δεν είναι απλά.

---